Home

Gisterenavond hebben we een hartstikke leuk afscheidsfeest gehouden voor alle patiënten omdat Charissa, Willeke en ik vertrekken.
Voor deze gelegenheid hadden we de kapel omgetoverd tot feestruimte met ballonnen, serpentines en gekleurde lampjes. We hadden allemaal lekkere dingetjes gekocht waaronder echte coca cola. Dat is hier net zo’n traktatie als dat het vroeger was toen onze kinderen nog klein waren. We hadden ook limonade maar dat was, logisch, minder in trek. Op een gegeven moment viel de beker van één van de meisjes om, alle cola over de grond. Het ergste voor haar was dat de cola op was zodat we haar geen nieuwe beker konden geven. Ze was zo verschrikkelijk  teleurgesteld.

Foto's die bij het laatste bericht horen.
Er gaat wel eens wat mis.
De foto's spreken voor zich. Ik kan de foto's van het verhuizen van de matrassen niet meer vinden. Daar heb ik die meiden weer voor nodig denk ik.

De laatste bladzijden worden omgeslagen.
Het boek is bijna uit.
 
Alles voor de laatste keer.
 
De laatste zondag,  te beginnen met een geweldige swingende, meeslepende kerkdienst. Crissy, de fysioterapeute, nam ons mee.  Woorden die in me opkwamen terwijl de dienst over me heen denderde: Power- vol overgave en overtuiging- meeslepend- opzwepend- bezwerend- af en toe beangstigend van de macht van de spreker- wij, de enige witten-  Halleluja- Amen maar toch ook mooi en liefdevol.
Deze mensen putten heel veel kracht uit  zo’n dienst.

Ik had  al iets gezegd over een uitnodiging die Willeke en ik gehad hebben. Grappig want ik kreeg van een aantal mensen te horen dat ze toch wel erg nieuwsgierig waren wat dat dan wel zou zijn.
Het is niet zo spannend als dat het er uitzag maar voor ons wel erg leuk.
Doordat we zo met de besteding van ons sponsorgeld bezig zijn en hoe het TDC managemant hiermee omgaat, hebben we veel meer contact met de matron en met Neil. Hen hadden we ingeschakeld om te kijken wat er nu echt dringend nodig is aan kleine zaken, want die worden nog al eens over het hoofd gezien door de heren directeuren. De lijst van wat ik  ondertussen heb aangeschaft spreekt voor zich.

Hele enerverende dagen achter de rug. Omdat we een heerlijk weekend hebben door gebracht in oa een wildpark, kan ik er weer tegen.
Enerverend omdat ik besef dat ik nog maar een kleine twee weken te gaan heb en ik nog veel te regelen heb wat betreft de besteding van mijn sponsorgeld. Daarom hebben we ,Willeke en ik, een aantal gesprekken gevoerd met de Matron (hoofd van de verpleging), Vincent, Peter (de apotheker) en Neil (manager PR) om er achter te komen wat de belangrijkste behoeften zijn in TDC. Zaken die direct te maken hebben met de patiënten.  Het gevolg is dat we nu een lijst hebben, genummerd van 1, het allerbelangrijkste tot nr 10 of zo. Vooral ook enerverend omdat de financiële zaken, wat betreft het sponsorgeld dat via BE-MORE loopt, hier in TDC absoluut ondoorzichtig geregeld worden.

Afgelopen weekend met z’n vijven even bij getankt in een cottage met zwembad in Durban. Het is heerlijk om even je hoofd leeg te maken en afstand te nemen van de patiënten met al hun sores. Wanneer je in TDC blijft dan voel je je toch weer verplicht om even naar de afdelingen te gaan en daar wat te praten te verschonen te masseren etc.
Maandag was het ook, net zoals het weekend, een stralende dag. Heerlijk, we konden daarom veel patiënten lekker mee naar buiten nemen om daar met z’n allen te gymen. Je moet het zien als een soort bejaarden- gym. Rustige oefeningen voor de armen en benen. Zittend en staand, met gewichtjes en elastieken.

We zijn bijna een week verder en hebben ondertussen alleen maar regen en wind gehad. Voor ons was de temperatuur nog wel redelijk maar die arme patienten hadden het heel koud. Een aantal is vel over been dus geen vet om ze tegen de ergste kou te beschermen. Het grootste gedeelte van de dag lagen ze verstopt onder een stel dekens, zelfs hun hoofd zag je niet meer. Iedereen leeft nu weer op weer op en komen de patienten weer te voorschijn.
Gelukkig hebben zo'n beetje alle patienten nu wel een pyama en ochtend jas dankzij de vrijwilligers dus dat is al een stuk beter dan vorig jaar.
We hebben een lijst van de fysiotherapie gekregen met namen van patienten die extra aandacht nodig hebben om wat voor  redenen dan ook. Dat is prettig want dan heb je tenminste een beetje hou vast.

Na een goeie vlucht was het fantastisch om weer voet op Zuid Afrikaanse bodem te zetten. De warme wind en die zwarte koppies weer te zien deden me goed.
Ook The Dream Centre voelde weer heel vertrouwd, alsof ik amper was weg geweest. Dat dat toch alweer bijna een jaar was en dat dat voor patienten een lange tijd is waarin heel veel kan gebeuren bleek wel toen ik op mijn MIJN zesde etage kwam. Van de vrouwen was er nog maar een die ik herkende en bij de mannen twee. De anderen zijn dus overleden of, wat ik van ganserharte hoop, terug naar huis. IK zal dat van een paar patienten, die me na aan het hart lagen, proberen te achterhalen.
Ik vermoedde natuurlijk wel dat het zo zou zijn maar ik had toch een stille hoop dat ik er nog een paar zou treffen. Helaas.
Wel was het leuk om bekende nurses te zien en de mensen van de staf.

Nog 10 dagen te gaan. Dat is nog heel kort maar eigenlijk duurt het me nog veel te lang. Op het pakken na ben ik er klaar voor.
Het scheelt natuurlijk dat ik al eerder in The Dream Centre geweest ben; de voorbereidingen zijn daardoor makkelijker. Toch vind ik het weer reuze spannend.
Ik ben heel benieuwd hoe de situatie nu in TDC is. In één van de recente weblogs van vrijwilligers las ik dat het personeel al drie maanden geen salaris ontvangen heeft. De medewerkers daar zijn al niet zo gemotiveerd laat staan als ze niets verdienen. Wel een beetje te begrijpen in deze situatie.
Ook ben ik benieuwd of er nog een bekend gezicht is onder de patiënten zoals Siszwe, de  spastische jongen of Zanile, de dove en blinde aandoenlijke jonge vrouw. Helaas, maar waarschijnlijk goed voor hem, is Lawrence twee of drie weken geleden overleden. Met hem had ik graag nog een praatje willen maken.

Hallo allemaal,
Het is gelukkig gelukt om weer een plaatsje te bemachtigen bij The Dream Centre in februari 2009. Aanvankelijk zag het er naar uit dat het niet door zou gaan omdat TDC tot en met april vol zat.
De voorbereidingen zijn dus weer in volle gang.
Ik vind het helemaal geweldig om nog een keer als vrijwilliger in TDC te kunnen gaan werken.
Zoals ik de laatste keer al schreef, had ik het gevoel dat ik er nog niet klaar was. Niet dat het er ooit klaar zal zijn maar puur gevoelsmatig.
Ik hoop dat het weer net zo'n waardevolle tijd zal zijn als in maart jl.
Ik ga jullie natuurlijk weer op de hoogte houden van mijn wel en wee in The Dream Centre.
Ook dit keer hoop ik dat velen mij weer financieel willen steunen om 
een nieuw project in the The Dream Centre te kunnen realiseren.

29 Maart was m’n laatste dag bij The Dream Centre. Met pijn in m’n hart heb ik afscheid genomen van de patiënten en onze voornaamste taak: het leven van de patiënten een beetje aangenaam maken en ze aandacht,een beetje liefde en afleiding te bezorgen.
Wat ik al dacht klopt ook met de werkelijkheid, een maand is gewoon te kort. Net als je met de patiënten een beetje vertrouwd begint te raken en zij met jou, net als je alles een beetje begint door te krijgen waar je goed aan doet en wat anders zou kunnen, ga je weer weg.
Toch heb ik deze maand als een hele bijzondere maand ervaren.
Al deze soms nare en verschrikkelijke maar toch vooral mooie ervaringen neemt niemand mij ooit meer af.
Zo’n maand doet je ook weer beseffen dat wij toch maar in een erg rijk en georganiseerd land leven.

Zaterdag 29 maart 8.00uur.
Ik was al vroeg wakker na een onrustige nacht. Het zit er zo goed als op.
Ik kan het me nog niet voorstellen. Maar de rommel in mijn kamer, een half ingepakte koffer, stapeltjes kleding en souvenirs door de kamer verspreidt zeggen genoeg. Waar ik het allemaal moet laten, ik weet het nog niet.
De laatste dagen waren heel druk omdat er weer drie vrouwelijke patienten zijn die heel ziek zijn. Dit komt omdat ze gestart zijn met de R A V's, de aids remmers.
De eerste drie maanden zijn verschrikkelijk voor ze omdat ze er werkelijk doodziek van worden. Ik kan me voorstellen dat ze ze soms niet willen innemen. Maar dat mag absoluut niet, want de werking is dan niet meer voldoende.

We hebben voldoende sponsorgeld voor de bus opgehaald. Zoals het er nu naar uitziet kunnen we waarschijnlijk een hele goede tweedehands kopen misschien zelfs een nieuwe.
Ik wil daarom iedereen die mij gesponsord heeft heel erg hartelijk bedanken want hierdoor heb ik het nodige schildermateriaal, kleding, handoeken etc. voor de patienten kunnen aanschaffen. Maar het allerbelangrijkste is natuurlijk de bus, waar veel patienten heel lang plezier van zullen hebben.

Terwijl de kerk bij ons op de afdeling in volle gang is omdat het “Purple Friday “ is, heb ik even tijd om weer wat op mijn weblog te zetten.
Zoals beloofd zou ik wat over het sponsorgeld vertellen. Dat doe ik dus nu bij deze.
Ten eerste heb ik al het een en ander uitgegeven aan handdoeken, toiletartikelen en schildermateriaal. Maar omdat hier alles spotgoedkoop is en ik ook veel geld heb gekregen blijft er nog een redelijk bedrag over.

Sanibona is Zulu en betekent hallo tegen meer mensen.
Wat het weer betreft lijkt het deze week wel Nederland. Het is grauw, het regent en het is kil.
Op de afdelingen is het daardoor ook niet zo aangenaam omdat de ramen en deuren allemaal openstaan. De reden hiervan is dat de T B C, waar bijna iedereen hier aan lijdt, niet in de ruimtes blijft hangen. Dat is natuurlijk wel een goed iets maar op dagen als vandaag hebben de patiënten het erg koud. Vanmorgen waren we dan ook druk bezig om iedereen lekker onder de dekens te stoppen. Zelf had ik nog wat badstof sokken bij me vanuit het vliegtuig, die hebben we ook maar bij ze aan gedaan.
Vandaag hebben we, Ine en ik, ons beperkt tot het wassen van één hele zieke vrouw. Er waren genoeg verzorgers aanwezig voor de andere patiënten. We hebben haar lekker helemaal goed gewassen en daarna helemaal gemasseerd met baby- crème.